Zwiedzanie Muzeum rozpoczyna się od wejścia na ozdobiony ażurową, drewnianą balustradą ganek, a z niego prosto do sieni.

Ekspozycja stała
Sień

Sień

Odtworzenie parku w tej postaci było możliwe dzięki mapie z 1830 roku „zestawionej przez Heinemanna, na podstawie pomiarów Raczkowskiego z 1827 roku” i innych źródeł np. dzięki przekazom ustnym mieszkańców Koszut, przekazywanym z pokolenia na pokolenie.

Pierwsze informacje źródłowe mówiące o istnieniu ogrodu w Koszutach pochodzą z 1740 roku, z okresu istnienia starego dworu, rozebranego w 2 połowie XVIII wieku. Z zapisu lustracji wynikało, że „ogrody przy dworze nieogrodzone”. Na planie z 1830 roku w sposób uproszczony pokazano rozplanowanie ogrodu oraz park dworski wraz z zabudowaniami, ścieżkami.

Pokój kredensowy i jadalnia

Pokój kredensowy i jadalnia

Z sieni przechodzimy do pomieszczenia składającego się z dwóch części – pokoju kredensowego i jadalni. Kuchni w dworze nie było, mieściła się ona w oficynie, znajdującej się tuż obok, a posiłki donoszono, unikając w ten sposób zapachów i zagrożenia pożarem. Przy wejściu po lewej stronie znajduje się szafa grająca z płytami metalowymi z ok. 1890 r. Na ścianach zawieszone liczne grafiki, większość z nich przedstawia sceny z życia dworu wiejskiego, np. Świąt Bożego Narodzenia, kolędowników i inne…

Pokój gościnny

Pokój gościnny

Pokój gościnny, nazywany też pokojem rezydenta, usytuowanym po lewej stronie jadalni w alkierzu. Tradycją właścicieli dworów była staropolska gościnność, która przekładała się nie tylko na obfitość wydawanych posiłków, ale przede wszystkim na akceptację przedłużającej się wizyty gościa, nawet do kilku lat. Wyjątkowym rezydentem, otaczanym szacunkiem i szczególną opieką był uczestnik powstań niepodległościowych, pułkownik Michał Kuszel. Mieszkał on we dworze za czasów Neopolda Rekowskiego.

Salon

Salon

Największym, reprezentacyjnym pomieszczeniem dworu jest salon. Z jego okien widać wjazd główny i klomb w kształcie serca z różami piennymi w centrum. Goście wchodzili do salonu z sieni. Dominują tutaj meble z 2 poł. XIX w, w stylu Ludwika Filipa. Ściany wypełniono obrazami, w większości pejzażami pochodzącymi z kolekcji prywatnej.

Pokój pani

Pokój pani

Z salonu przechodzimy do znacznie skromniejszego pokoju Pani. Na uwagę zasługuje damski sekretarzyk, na którym umieszczono zdjęcie ostatniej właścicielki, Gabrieli Rekowskiej. Obok za parawanem, znajduje się umywalnia: szafka z marmurowym blatem i zamocowanymi nad nimi półeczkami na przybory toaletowe. Na blacie z czerwonego marmuru można podziwiać komplet, składający się z miski, dzbana i mydelniczki, zdobionych w stylu art deco. Pomiędzy oknami umieszczono toaletkę z lustrem i szufladami.

Pokój dziecięcy

Pokój dziecięcy

W sąsiedztwie pokoju Pani, znajduje się pokój dziecięcy, wyposażony w zabawki z początku XX wieku. Po lewej stronie przy wejściu stoi mała szafa „pensjonarka”, służąca do przechowywania bielizny dla dzieci. Wyżej na półce postawiono fotografie dzieci państwa Rekowskich, Franciszkę i Stasia. Przy ścianie znajduje się łóżeczko dziecięce, pomiędzy oknami w przedszkolnej szafie podziwiać można dawne zabawki. Znajduje się wśród nich porcelanowa zastawa i mebelki do pokoju dla lalek, dwustronnie malowane żołnierzyki. Jest też kolorowy koń na biegunach, wózek dla lalek, a nawet ówczesny wynalazek zwany „laterna magica” lub „magiczne oko”, czyli rzutnik na świeczkę z wymiennymi szklanymi płytkami, na których utrwalono bajki. Na stole, znajdującym się na środku pokój, można znaleźć dawne liczydło, kredki, ołówki, zeszyty, książeczki oraz zabawkę „idzie kominiarz po drabinie”. Przy ścianie po prawej stronie, obok łóżka dla niani i szafy na garderobę możną podziwiać czarny wózek dziecięcy na wysokich kołach. Na łóżkiem znajduje się wielkoformatowy rysunek „Znalezienie Chrystusa w świątyni” z 1900 roku. Ściany zostały ozdobione tapetą w słonecznym kolorze z motywami kawiatowymi o nazwie „Medway”.

Pokój pana

Pokój pana

Ostatnie pomieszczenie, które zwiedzamy, to pokój Pana, który był zarówno sypialnią i pokojem do pracy. Wyposażony w piękną sekreterę z nadstawką, wykonaną prawdopodobnie w Anglii w XVIII wieku. W narożu, we wnęce umieszczono szafę myśliwską na strzelby. Wyeksponowano w niej m.in. dubeltówkę na kapiszony z końca XVIII, dubeltówkę z mechanizmem Lafaucheux z lat 30. XIX wieku oraz dubeltówkę o współczesnej konstrukcji. Na podłodze leży trofeum myśliwskie – skóra z dzika, a na ścianach wiszą poroża jeleni.

Pierwsze piętro

Pierwsze piętro

Na pierwszym piętrze dworu jest prezentowana wystawa „Ku niepodległości”, dotycząca historii regionu średzkiego. Dzieje ziemi średzkiej zilustrowano za pomocą fotografii, tekstów pisanych, pojedynczych eksponatów i pamiątek ofiarodawców. Ekspozycja przedstawia wybitne postaci związane z regionem, m.in. Jana Henryka Dąbrowskiego, Edwarda Raczyńskiego, Ryszarda Berwińskiego, Antoniego Amilkara Kosińskiego, Alfreda Milewskiego i wielu innych.

Wierzymy, że kończąc zwiedzanie wnętrz dworu odczuliście Państwo niepowtarzalny klimat przeszłości i poczuli się gośćmi domu, którego gospodarze przed chwilą opuścili swoje pokoje, pozostawiając Was w magicznym nastroju dawnych lat.